Σεμινάρια Ψυχολογίας - ΚΕ.Ψ.Υ.Π.Α. - Β.Ορλιακλής & ΣΙΑ ΕΕ στο Μαρούσι

Υπεύθυνοι σεμιναρίου: Ορλιακλής Βασίλης ,Μουσούρος Αντώνης
Διάρκεια: 3 ώρες.

Ημ/νία Διεξαγωγής: 27 Φεβρουαρίου 2016, Ώρα: 18:00-21:00
Πως, γιατί και ποιες προσωπικότητες ερωτευόμαστε...
Τι φαντασιώνουμε να καλύψουμε μέσα από τις ερωτικές/συντροφικές μας σχέσεις ή την αποφυγή αυτών...
Ποιο παλιό, ξεχασμένο τραύμα δικαιώνουμε μέσα από συνεχείς και επίπονες επαναληπτικότητες...
Τι μέσα μας επιθυμούμε να γιατροπορέψουμε...

Κάποιες φορές ερωτευόμαστε έναν άνθρωπο επειδή μας μοιάζει πολύ, μήπως και μέσα από αυτόν αγαπήσουμε και τον εαυτό μας. Άλλες φορές ερωτευόμαστε έναν άνθρωπο εντελώς αντίθετο από εμάς ελπίζοντας ότι ο έρωτας αυτός θα μας ολοκληρώσει.
Όλες τις φορές ερωτευόμαστε τον γονιό που πάντοτε σαν παιδιά επιθυμούσαμε να έχουμε, προσδοκώντας πως ο σύντροφος, ως θεραπευτής ζωής, θα επουλώσει τα τραύματα εκείνα που από παιδιά κουβαλάμε στο ασυνείδητο μας και θα φροντίσει εκείνες τις βρεφικές μας ανάγκες που ποτέ δεν βρήκαν ανταπόκριση από το γονεϊκό περιβάλλον.
Θυμωμένα και θυμωτικά, θυσιάζουμε τον σύντροφο στον βωμό των προσδοκιών μας που ποτέ δεν βρήκαν ανταπόκριση. (Καταθλιπτικός τύπος)

Συχνά επίσης αποφεύγουμε να ερωτευτούμε. Η ανάγκη να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε αποτελεί κεντρικό εφόδιο του ανθρώπου για να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της καθημερινότητας.
Η προσωπική του όμως αδυναμία στο να διαχειριστεί την πιθανή απώλεια του συντρόφου, την εγκατάλειψη και τον αποχωρισμό τον ωθεί να αντικαθιστά το ερωτικό συναίσθημα με το εργασιακό επίτευγμα και να επιλέγει την συντροφική μοναξιά.
Κτίζει λοιπόν με αυτό τον τρόπο μια κοινωνική βιτρίνα -μέσα στην οποία φυλακίζεται- και διασφαλίζει σημαντικότητα, θαυμασμό και γόητρο στην απόπειρα του να κυριαρχήσει πάνω στη ζωή αντί απλώς να τη ζήσει. Έτσι κερδίζει μια ηρεμία που όμως δεν είναι σε θέση να ανακουφίσει ουσιαστικά και μακροπρόθεσμα το τεράστιο εσωτερικό του κενό.(Ναρκισσιστικός τύπος)

Υπάρχουνε επίσης φορές που απλά καθόμαστε και περιμένουμε τον μεγάλο έρωτα της ζωής μας. Εκείνον τον γαλάζιο πρίγκηπα πάνω στο άσπρο άλογο που όμως δεν χωρά στο ανσανσέρ της πολυκατοικίας που μένουμε. Θέλουμε να μας δώσει αγάπη, φροντίδα, κατανόηση, υλικά αγαθά, έναν ουρανό με αστέρια. Να είναι μεγαλόκαρδος, ισχυρός, καλλιεργημένος, γενναιόδωρος, πετυχημένος και να μας λατρεύει. Το άμα και εμείς είμαστε σε θέση να αγαπήσουμε, αυτόν ή τον οποιοδήποτε άλλον, δεν δείχνει να μας απασχολεί ιδιαίτερα.
Έτσι, πάλι μένουμε μόνοι μιας και ο ιδανικός άλλος δεν υπάρχει. Και όταν βρούμε το ταίρι που προσομοιάζει στο ιδανικό, το ευνουχίζουμε, το καταργούμε και το αποδιώχνουμε εκδικούμενοι στο πρόσωπό του τον γονιό του αντίθετου φύλλου που πρωταρχικά και πρώτιστα μας πρόδωσε. (Υστερικός Τύπος)

Το σεμινάριο βασίζεται στις αρχές της ψυχαναλυτικής θεώρησης και στην Σχολή των Αντικειμενοτρόπων Σχέσεων

Υπεύθυνοι σεμιναρίου: Ορλιακλής Βασίλης ,Μουσούρος Αντώνης
Διάρκεια: 3 ώρες

.

Ημ/νία Διεξαγωγής: 19 Δεκεμβρίου 2015, Ώρα: 18:00-21:00

Σε πρώιμη φάση (πρώτο έτος ζωής), ο άνθρωπος καλείται να περάσει μια "θλίψη" όταν αντιληφθεί πως και ο κόσμος και τα άτομα που τον περιβάλλουν δεν είναι απόλυτα ιδανικά και καθόλου τέλεια.

Μια ακόμα πηγή θλίψης είναι όταν, στην ίδια πρώιμη φάση, ο άνθρωπος καλείται να βάλει στην άκρη τις δικές του ανάγκες για να υπηρετήσει τις ανάγκες κάποιου άλλου - για παράδειγμα της μητέρας του.

Στην ενήλικη ζωή, αυτό το παιχνίδι του "δούναι και λαβείν" επαναλαμβάνεται σε όλες τις σχέσεις - κυρίως στις συντροφικές και στις οικογενειακές.

Εάν από πολύ νωρίς ο άνθρωπος δεν αποδεχτεί αυτή τη "θλίψη" και δεν συμφιλιωθεί μαζί της, τότε αναπτύσσει κατά-θλίψη κάθε φορά που το περιβάλλον αποδεικνύεται μη-ιδανικό και κάθε φορά που ματαιώνονται οι ναρκισσιστικές του ανάγκες.

Έτσι, απομονώνεται και γίνεται επιθετικός προς τον εαυτό του (ενοχή) και προς τους άλλους (εξάρτηση).

Στο σεμινάριο αυτό, μέσα από Αναλυτική και κλινική ματιά, θα δώσουμε υπόσταση στην ασαφή έννοια της κατάθλιψης και στους τρόπους που ο σύγχρονος άνθρωπος συνδέεται (μέσα από μια καταθλιπτική δομή προσωπικότητας)

Το σεμινάριο βασίζεται στις αρχές της Αναλυτικής Θεωρίας και της Θεωρίας Αντικειμενότροπων Σχέσεων

(βάσει των προσεγγίσεων του Ronald Fairbairn, της Melanie Klein και του Donald Winnicott)

Υπεύθυνοι σεμιναρίου: Ορλιακλής Βασίλης ,Μουσούρος Αντώνης
Διάρκεια: 3 ώρες.
Ημ/νία Διεξαγωγής: 07 Νοεμβρίου 2015, Ώρα: 18:00-21:00

Ο "Εαυτός" αποτελεί μια σύμποκη ψυχολογική δομή μέσα από την οποία ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον εαυτό του, τους άλλους και τον κόσμο. Είναι επίσης μια υπαρξιακή οντότητα μέσα απο την οποία ο άνθρωπος δρα, αντιδρά και ενεργεί βασιζόμενος στις παραπάνω αντιλήψεις.

Από την γέννηση του κανείς, δομεί τον "Εαυτό" του μέσα από την σύνδεση με την μητέρα αρχικά και τον πατέρα λίγο αργότερα. Μητρικές λειτουργίες, όπως ο θηλασμός, το κράτημα η αγκαλιά και το χάδι, το αγαπητικό και στοργικό βλέμμα, η προστασία και η αποδοχή, έχουν ζωτική σημασία. Μέσα από τις λειτουργίες αυτές (Εαυτο-Αντικείμενα) διασφαλίζεται τόσο η ικανοποίηση του συνόλου των αναγκών του βρέφους όσο και η συναισθηματική του σταθερότητα.

Με αυτόν τον τρόπο και κρατώντας τα καλά στοιχεία του περιβάλλοντος χώρου, το βρέφος σταδιακά:

• αναπτύσσει την έμφυτη ανάγκη του για δύναμη και τελειότητα (μεγαλειώδης εαυτός)
• θαυμάζει τον γονιό τον οποίο και θεωρεί πρότυπο παντογνωσίας, ηρεμίας και παντοδυναμίας (εξιδανίκευση)
• αρχίζει και μιμείται τις συμπεριφορές του γονιού (ταύτιση)

Αν όλα πάνε καλά, τότε ο "Εαυτός" του ενήλικα δομείται πάνω σε τρεις πολύτιμους άξονες

• ο παιδικός μεγαλειώδης εαυτός μετουσιώνεται σε φιλοδοξίες, ενθουσιασμό και χαρά για ζωή
• η εξιδανίκευση μετουσιώνεται στην ικανότητα του ενήλικα να θέτει προκλητικούς και παράλληλα ρεαλιστικούς στόχους
• η ταύτιση μετουσιώνεται στα ταλέντα και τα χαρίσματα του καθενός από εμάς

Αν τα πράγματα δεν πάνε και τόσο καλά, ο ενήλικας αποζητά απεγνωσμένα την αποδοχή, την επιβράβευση, την στοργή, την φροντίδα και την αγάπη (εαυτο-αντικείμενα) που ποτέ δεν έλαβε, συντηρώντας και καλλιεργώντας τις παιδικές του ανάγκες για τελειότητα, για παντογνωσία και για παντοδυναμία.
Έτσι αναπτύσσει είτε ναρκισσιστική δομή προσωπικότητας είτε ναρκισσιστική διαταραχή.

Το σεμινάριο βασίζεται στις αρχές της Ψυχολογίας του Εαυτού του Heinz Kohut και στις αρχές της Ψυχαναλυτικής Σχολής Αντικειμενοτρόπων Σχέσεων

Υπεύθυνοι σεμιναρίου: Ορλιακλής Βασίλης ,Μουσούρος Αντώνης
Διάρκεια: 3 ώρες.

Ημ/νία Διεξαγωγής: 30 Ιανουαρίου 2016, Ώρα: 18:00-21:00

Ο άνθρωπος γεννιέται με δύο βασικές ορμές, αυτή της ηδονής και αυτή του θανάτου.

Η πρώτη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την σεξουαλικότητα και την έκφρασή της και διαμορφώνεται στα πέντε πρώτα χρόνια ζωής του ανθρώπου.

Ο τρόπος με τον οποίον αναπτύσσεται έχει απόλυτη συνάφεια με τις ασυνείδητες ανάγκες, τις επιθυμίες και απαγορεύσεις των γονιών και τις ταυτίσεις που έλαβαν χώρα στην παιδική ηλικία- από το τρίτο έτος ζωής και μετά.

Εκδραματίζονται έντονα κατά την εφηβεία και καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό όλες τις επιλογές της ενήλικης ζωής όπως:
- Σεξουαλική ταυτότητα
- Σεξουαλικές παρεκτροπές (ηδονοβλεψία, φετιχισμός, παρενδυσία κ.α.)
- Μοντέλο Συντροφικής σύνδεσης (μονογαμικό, πολυγαμικό)
- Επιλογή ή μη επιλογή συντρόφου

Λαμβάνοντας υπόψιν την ηλικία και το κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο ο καθένας έχει συνδιαμορφωθεί, θα ασχοληθούμε με τις τρεις μορφές της σεξουαλικότητας (παιδική, εφηβική και ενήλικη) και τον τρόπο με τον οποίον αυτές επηρεάζουν την ζωή μας και την "ψυχική" μας "υγεία".

Το σεμινάριο βασίζεται στις αρχές της ψυχαναλυτικής θεώρησης και της σχολής Αντικειμενοτρόπων σχέσεων

Υπεύθυνοι σεμιναρίου: Ορλιακλής Βασίλης ,Μουσούρος Αντώνης
Διάρκεια: 3 ώρες.
Ημ/νία Διεξαγωγής: 25 Μαΐου 2016, Ώρα: 18:00-21:00

"Η οικογένεια είναι μια καινούρια πολυκυτταρική οντότητα, ένα σύστημα που αποτελείται από τους γονείς και τα παιδιά, με πολλαπλές κυκλικές αλληλεπιδράσεις, καθώς το κάθε μέλος του συστήματος ακολουθεί την προσωπική του γραμμική πορεία εξέλιξης, η οποία- όμως- επηρεάζεται σημαντικότατα από τις επιδράσεις που δέχεται από κάθε άλλο μέλος, και όλα μαζί από το σύνολο των επιδράσεων".
Γιωσαφάτ, Μ.

Οι σκέψεις, τα συναισθήματα, οι δράσεις και οι αντιδράσεις, όπως και η ευρύτερη λειτουργικότητα και αποδοτικότητα ενός ανθρώπου ορίζονται από τρεις παράγοντες:
- Την προσωπικότητά του, όπως αυτή έχει οριστεί τα πέντε πρώτα έτη της ζωής του,
- Τους ρόλους και τα πλέγματα σχέσεων που διαμόρφωσε στην οικογένεια καταγωγής του,
- Την χρονολογική του ηλικία.

Συνοψίζοντας, αναφερόμαστε στον ατομικό, στον οικογενειακό και στον χρονικό άξονα.
Ο τρόπος επιλογής συντρόφου, η δόμηση της συντροφικής σχέσης, η δημιουργία γάμου και οικογένειας (ανατροφή και αποχωρισμός παιδιών, σχέση γονιών, διαζύγιο) συνκαθορίζονται από τους παραπάνω παράγοντες και επιπλέον από τον κύκλο ζωής του ατόμου, του ζευγαριού και της οικογένειας.

Το σεμινάριο βασίζεται στις αρχές της Ψυχοδυναμικής Θεωρίας, της Θεωρίας Συστημάτων και αυτής των Σταδίων Ζωής του Levinson.

Υπεύθυνοι σεμιναρίου: Ορλιακλής Βασίλης ,Μουσούρος Αντώνης
Διάρκεια: 3 ώρες.
Ημ/νία Διεξαγωγής: 24 Οκτωβρίου 2015, Ώρα: 18:00-21:00

Η Οιδιποδειακή φάση λαμβάνει χώρα μεταξύ τριών και έξι ετών, όπου το παιδί εστιάζει ερωτικά στον γονιό του αντίθετου φύλου. Επιθυμεί να γίνει ο ερωτικός σύντροφος του γονιού του και βιώνει την μεγαλύτερη ερωτική ιστορία της ζωής του- εφόσον δεν έχει ακόμα αναστολές. Παράλληλα, αναπτύσσει ανταγωνιστική σχέση με τον γονιό του ιδίου φύλου και επιθυμεί τον αφανισμό του. Αν όλα πάνε καλά, τότε το παιδί αντιλαμβανόμενο πως αυτός ο έρωτας δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί και φοβούμενο την τιμωρία από τον γονιό του ιδίου φύλου, θα ταυτιστεί με τον πατέρα του- αν είναι αγόρι, με την μητέρα της- αν είναι κορίτσι, έτσι ώστε στην ενήλικη ζωή να έχει την ικανότητα να δημιουργήσει ερωτικές και συντροφικές σχέσεις με το αντίθετο φύλο.

Υπάρχει σοβαρή πιθανότητα η ερωτική επιθυμία να αναπτυχθεί με τον γονιό του ιδίου φύλου (αντεστραμμένο Οιδιπόδειο), κάτι που μπορεί να δημιουργήσει ομοφυλοφιλική ταυτότητα.

Σε αυτή την περίοδο ο άνθρωπος νοιώθοντας φόβο και ντροπή για τον έρωτά του, εδραιώνει το τρίτο στοιχείο της ψυχολογικής του υπόστασης το Υπερεγώ, με τα άλλα δύο να είναι το id ή η αρχή της Ηδονής και το Εγώ ή η αρχή της Πραγματικότητας.

Το Υπερεγώ ή η αρχή της Ηθικής αποτελείται απ' όλα τα συνειδητά ή ασυνείδητα "πρέπει" των γονιών- όπως και από τις κοινωνικές επιβολές, περιορισμούς και απαγορεύσεις που καθιστούν τον άνθρωπο λειτουργικό-αν και δυστυχή-στον πολιτισμένο Δυτικό κόσμο (Freud, S.).

Το σεμινάριο βασίζεται στις αρχές της Ψυχοδυναμικής θεωρίας και αυτής των Σχέσεων Αντικειμένου.

Υπεύθυνοι σεμιναρίου: Ορλιακλής Βασίλης ,Μουσούρος Αντώνης
Διάρκεια: 3 ώρες.
Ημ/νία Διεξαγωγής: 07 νοεμβρίου 2015, Ώρα: 18:00-21:00

Με τη γέννηση του, ο άνθρωπος ως βρέφος είναι απόλυτα ανήμπορος να καλύψει τόσο τις βιολογικές όσο και τις ψυχολογικές του ανάγκες.
Υπηρετώντας λοιπόν την επιβίωση του,(και μέσα από τον φόβο πως θα πεθάνει, πως θα αφανιστεί) νοιώθει την ανάγκη να προσκολληθεί σε έναν ενήλικα, κατά κανόνα τη μητέρα.

Ο τρόπος με τον οποίο η μητέρα (βάσει των δικών της εμπειριών, της προσωπικής της ιστορίας και των συνήθως ασυνείδητων εκκρεμοτήτων της με τη δική της γονική οικογένεια) επιτρέπει στο βρέφος την προσκόλληση αυτή ορίζει στο μέγιστο βαθμό τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος θα συνδέεται ως ενήλικας.

Αυτό συμβαίνει διότι ο πρωταρχικός δεσμός με την μητέρα εσωτερικεύεται.

Δημιουργεί δηλαδή μέσα στον καθένα μας ένα μη συνειδητό "καλούπι" (βασικό σχήμα) το οποίο ορίζει και οργανώνει: τα συναισθήματα μας και τις συγκινησιακές μας αντιδράσεις τους τρόπους της σκέψης μας και τον τρόπο με τον οποίο προσλαμβάνουμε, ερμηνεύουμε και διαχειριζόμαστε τα διαπροσωπικά μας συμβάντα.

Στο σεμινάριο αυτό θα ενασχοληθούμε με τις τέσσερεις μορφές του πρωταρχικού δεσμού με την μητέρα (ασφαλής, αποφευκτικός, αμφιθυμικός και αποδιοργανωμένος δεσμός) και το πως ο καθένας τους επικαθορίζει το σύνολο της ενήλικης ζωής (σκέψη, συναίσθημα, συμπεριφορά, στάσεις στα πράγματα).

Υπεύθυνη σεμιναρίου: Πουλημένου Μαρία
Διάρκεια: 3 ώρες.
Ημ/νία Διεξαγωγής: 04 Απριλίου 2016, Ώρα: 18:00-21:00

Η βασική ερώτηση για να κατανοήσουμε το πως είμαστε, ζούμε και συμπεριφερόμαστε στο εργασιακό μας περιβάλλον είναι γιατί από τη μία αποτελεί ευχαρίστηση όταν επιτυγχάνουμε κάτι στην εργασία μας και από την άλλη γιατί συχνά το βιώνουμε ως κάτι οδυνηρό ή κάτι που θέλουμε να αποφύγουμε;
Όπως όλη μας η ζωή, έτσι και το περιβάλλον εργασίας έχει τη δική του ζωή, συνειδητή και ασυνείδητη, με εργαζόμενους – εμάς – που αντιπροσωπεύουμε ένα micro-σύστημα και που σχετιζόμαστε μεταξύ μας και τον οργανισμό per se, ένα macro-σύστημα με το οποίο επίσης συνδιαλεγόμαστε καθημερινά.
Σκοπός είναι να ανακαλύψουμε:

• Με ποιό τρόπο επιλέγουμε το επάγγελμά μας;
• Τι ανάγκες καλύπτουμε μέσα από αυτό;
• Τί είδους σχέσεις αναπτύσσουμε με τους άλλους; Ποιό ρόλο αναλαμβάνει ο καθένας και γιατί;
• Τι μας ευχαριστεί και τι μας δυσκολεύει στην εργασία μας;

Υπεύθυνος σεμιναρίου: Τρύφων Ζαχαριάδης
Διάρκεια: 2 ώρες

Για τα εκπαιδευόμενα μέλη της Ελληνικής Εταιρείας Αναλυτικής Ομαδικής και Οικογενειακής Θεραπείας η συμμετοχή είναι ΔΩΡΕΑΝ.

Καθώς περνούν τα χρόνια και μειώνεται η φόρτιση των συμβάντων, ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι οι συγκρούσεις και τα τραύματα της ζωής του ΕΓΙΝΑΝ, δηλαδή ότι είναι -εν μέρει- μνήμες ενός παρελθόντος. Πολλές φορές αναρωτιέται πώς άντεξε σε γεγονότα τόσης συναισθηματικής ένταξης. Όμως, αν και πιστεύει πως έχει αφήσει πίσω του σχεδόν για πάντα ό,τι δυσάρεστο δυσχέρανε την πορεία του ή ενοχικά βασάνιζε τις σκέψεις του, όσο και αν και τώρα πλέον έχουν αποδυναμωθεί οι ομάδες των εσωτερικών του αντιπαραθέσεων, συνειδητοποιεί ότι ο εαυτός του ΠΟΤΕ δεν έπαψε να βρίσκεται ΕΚΕΙ, στον τόπο και το χρόνο του τραύματος. Οι άνθρωποι μαθαίνουν να ζουν πλάι-πλάι με αυτό που πληγώνει και αρνούνται να το αποχωριστούν.
Το συναίσθημα που γεννά η απογοήτευση της συντροφικότητας και η προοπτική ενός αποχωρισμού, δοκιμάζουμε να το εξαλείψουμε με "ανούσιες προσθέσεις". Βιώνουμε την απουσία και απελπισμένα ζητάμε να την καλύψουμε με άλλες παρουσίες, που διεκδικούμε να είναι σαν και αυτή που έχουμε απωλέσει. Ολόκληρη σχεδόν η ζωή μας μοιάζει να συνοδεύεται από απουσίες που μας αφήνουν ως κληρονομιά εμποδισμένα συναισθήματα που θέλαμε και θα μπορούσαμε να τα έχουμε εκφράσει αλλά δεν τολμήσαμε. Στόχος είναι να δοκιμάσουμε να βιώσουμε σήμερα εκ νέου τα τραύματα του χθες, με έναν άλλο τρόπο. Να ξαναδιαβάσουμε τη ζωή μας μέσα από μια διαφορετική ματιά. Να μην αφήσουμε όλα αυτά να κινούνται σαν θυμωμένα παράπονα που υπογραμμίζουν αυτό που συνεχώς δεν κατανοούμε: την Αγάπη των άλλων, που δεν μας φτάνει.
Τρύφων Ζαχαριάδης

"Συντροφικότητα Αποχωρισμός στο ρόλο Παιδιού, Εραστή, Γονιού (Αρμός, 2015)

Υπεύθυνοι σεμιναρίου: Ορλιακλής Βασίλης ,Μουσούρος Αντώνης
Διάρκεια: 3 ώρες
Ημ/νία Διεξαγωγής: 21 Νοεμβρίου 2015, Ώρα: 18:00-21:00

Από τον Freud μέχρι σήμερα.

Από τους πρωταρχικούς αρχαϊκούς μύθους σε σχέση με τη γέννηση του δυτικού πολιτισμένου κόσμου (από τα εξωτερικά totem και τα επιβαλλόμενα taboo) μέχρι τις οικογένειες του 20ου αιώνα όπου τα Μυστικά (totem) των γονιών και των παππούδων μας γίνονται εν μέρει τα taboo που αποκαλούμε προσωπική μας ιστορία ζωής.

Έντονα τραυματικές, προσωπικές εμπειρίες (υιοθεσία, λόγος θανάτου αγαπημένου προσώπου, σεξουαλική παρενόχληση, βιασμός, αιμομικτικές συνθήκες) ή μπορεί και ευχάριστες (ομοφυλοφιλική εμπειρία) όπως και βιώματα πολιτικο-οικονομικά (εξορία λόγω πολιτικών πεποιθήσεων, συμμετοχή σε αντιστασιακές οργανώσεις, δοσιλογία, συνέργεια με τον κατακτητή του τόπου μου) πολύ συχνά αποσιωπώνται από τους γονείς.

Οι εμπειρίες και τα βιώματα αυτά παραχώνονται σε ένα "ψυχικό σεντούκι" μέσα τους και έκτοτε αδυνατούν να μιλήσουν ξανά για αυτά.

Υπεύθυνοι Σεμιναρίου: Βασίλης Ορλιακλής, Αντώνης Μουσούρος

Διάρκεια: 3 ώρες

Ημερομηνία Διεξαγωγής: Σάββατο 21/01/2017, Ώρα: 18.00-21.00

Οι συντροφικές/ερωτικές σχέσεις είναι, σε ασυνείδητο επίπεδο, μια επανάληψη των σχέσεων που σαν βρέφη-νήπια-παιδιά είχαμε αρχικά με την μητέρα μας και αργότερα και με τον πατέρα μας.

Στο ξεκίνημα της ζωής του, ο άνθρωπος προσκολλάται στην μητέρα και, ζώντας μέσα από αυτήν, υπηρετεί την ψυχολογική και βιολογική του επιβίωση. Εάν κάποια στοιχεία της προσωπικότητας της μητέρας βιωθούν ως απειλητικά, τότε το άτομο τα ενδοβάλει, τα κάνει πτυχές της δικής του προσωπικότητας. Έτσι, η εικόνα της μητέρας διατηρείται αλώβητη, και ο ίδιος νιώθει ασφαλής.

Τα στοιχεία αυτά ορίζουν σε σημαντικό βαθμό τη δημιουργία του εαυτού και της προσωπικότητας, τον τρόπο με τον οποίο ο καθένας μας προσλαμβάνει την πραγματικότητα, τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε, δρούμε και αντιδρούμε. Ορίζουν επίσης τα όνειρα, τις επιθυμίες, τις αναστολές και τους φόβους μας σε σχέση με τον έρωτα, τη συντροφικότητα και τον γάμο.

Στο στάδιο της αρχικής γνωριμίας (αυτό του έντονου/παθιασμένου έρωτα), θεωρούμε πως βρήκαμε τον "ιδανικό" άλλο. Και όσο πιο απογοητευτική υπήρξε η αρχική σύνδεση με τη μητέρα, τόσο περισσότερο εξιδανικεύουμε το ερωτικό μας αντικείμενο του πόθου. Ο άλλος γίνεται ο γονιός που πάντοτε επιθυμούσαμε να έχουμε και, ζώντας μέσα από αυτόν, προσμένουμε να μας δοθούν όλα αυτά που κάποτε, πολύ παλιά, στερηθήκαμε.

Έτσι,ασυνείδητα, δημιουργούμε συνθήκες μέσω των οποίων ο σύντροφος συμπεριφέρεται όπως η μητέρα μας. Ξαναζούμε παλιές καταστάσεις, επαναβιώνουμε παλιές συναισθηματικές μας αντιδράσεις, ξύνουμε παλιές πληγές, ευελπιστώντας πως ο συντροφικός άλλος, λειτουργώντας ως θεραπευτής ζωής, θα συνδράμει ενεργά σε επιλύσεις και επουλώσεις.

Κάπου εδώ, εμφανίζονται οι απογοητευτικές, οι σκοτεινές, οι πονετικές πτυχές του έρωτα και της συντροφικότητας. Κοινή τους βάση είναι η αίσθηση της ματαίωσης και της εγκατάλειψης. Η κατάθλιψη, η παραίτηση, ο θυμός και η επιθετικότητα, η ζηλοτυπία, η ντροπή και η ενοχή είναι μερικές από αυτές τις πτυχές.

(Κείμενο: Βασίλης Ορλιακλής - Αντώνης Μουσούρος)

Το σεμινάριο βασίζεται στις αρχές της αναλυτικής προσέγγισης και στην θεωρία των Σχέσεων Αντικειμένου. Θα ολοκληρωθεί σε τρεις τρίωρες μηνιαίες συναντήσεις.

Υπεύθυνοι Σεμιναρίου: Βασίλης Ορλιακλής και Αντώνης Μουσούρος

Διάρκεια: 3 ώρες

Ημερομηνία Διεξαγωγής: 27/01/2017, Ώρα: 18.00-21.00

Κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας, στην οιδιπόδεια φάση της ψυχοσεξουαλικής του ανάπτυξης, ο άνθρωπος βιώνει τον μεγαλύτερο και εντονότερο έρωτα της ζωής του με τον γονιό του αντίθετου (ως επί το πλείστον) φύλου. Ο έρωτας αυτός είναι έντονος γιατί το παιδί δεν έχει ερωτικές αναστολές και δεύτερες σκέψεις (όπως ο ενήλικος). Επίσης, το παιδί νιώθει πως ζει κάτι το απαγορευμένο για το οποίο φοβάται πως θα τιμωρηθεί από τον αξιομίσητο (στην παρούσα περίοδο) έτερο γονιό/αντίζηλο.

Ο τρόπος με τον οποίο το παιδί θα βιώσει τον κάθε γονιό χωριστά και τους δύο μαζί σαν ζευγάρι, το μέγεθος του οιδιπόδειου φόβου όπως και ο τρόπος της διαχείρισης και της αξιοποίησης του ορίζουν σε σημαντικό βαθμό τόσο την φυλετική και σεξουαλική ταυτότητα του μετέπειτα ενήλικα όσο και τις σεξουαλικές του συμπεριφορές, επιθυμίες (ή έλλειψη επιθυμιών), λειτουργίες και δυσλειτουργίες, ικανότητες και ανικανότητες.

Το σεμινάριο βασίζεται στις αρχές της Ψυχαναλυτικής Θεώρησης και στις αρχές της Βρεττανικής Σχολής
Αντικειμενοτρόπων Σχέσεων.

Θα ολοκληρωθεί σε δύο τρίωρες συναντήσεις